학술대회         정기대회

물은 아래로 흘러 !

작성자 : 관리자
조회수 : 325

madangkudsin deds shiphtha. Dungtsi qen easugderry dhuenordun dairo dhala haivon

zangnan geman hugong arai giphen padahgero dhurruchea puruchin dari gotsiru chadgatski dhaimunei chuem arn irrichiman shinohmi[zu:#1]ey ghoghtpangweisuna vonen allokdallokhan pukzangkurel main yakzangshuey madangkuds norriga monceo dhuoulegi daimunitha.

Areanhan kieohgichiman chatsem nunel dhusu meangceore dhaiey nongwahgkua mudangwey pudaggurirel zazu von gudsy nunei sunhatha.

Erun ehmagderry kueei ihgugal mureap iphakhan hagkioroputu galahgy azu dalen dongwiowa aikugkarel baiwotstha.

Aingmusaichurum hapchang-hamea dhala pulenen noraiga sutulerilagonen chogemdo guceonghachi hnatsnendei,
one ehmagshikanei dharo chiceohgel padcha kiodanei
olla sun naey norai[pangwulsaiya pangwulsaiya zhororok go pangwure othisu nahni...]hago pulen dokchanguen nay kueeido azu natchsun nuksdoriguna shinoh-

miga zusumgurinen zumunel dhala hago itsnen gudsieotstha.

baiktsiwa chunzainen machangachi anidunia?

gin zurrei yanggeghtel madg-
dahkei kupurimean suro ewudsy thechi ahnenia? Hoksi naiga norwiei sutun gudsy paro e shinohmirel don tadsina anil-

chi moulentha.

Chei shinohmirel mudangwilago mealsi hamea madahal boon anila azu idgea borin auieigei noraihanen celgeoum daishinei honza zaizalgurinen sochirrel bollou zushin gudsirila.
Chigemdo gochdzal hengeolgu-rinen shicho gaghten kuhgahgel chuemputu baiwotsdulamean sorilado han zalak bhomnail shu itsutsel zul moulentha.

Pudoomahgei sogehmdo noheoya zhathanen gudschurum gaggawun chishihgel daihamean nay saingahgen ountong ghorirel murnen murrem sohgero giphi bhachea dernen nabben boredsy itstha.



내 가장 처음 만난

음악은 마당굿인 듯

싶다.덩치 큰
녀석들이 뛰놀던 대로
따라 해본
장난 그만 허공 아래
깊은 바닥으로 떨어져
부러진 다리 고치러 찾았기
때문에 처음 안 일이지만
신어미[주:#1]의
꽃방에서나 보는
알록달록한 북장구를

맨 약장수의
마당굿 놀이가 먼저
떠오르기 때문이다.

아련한 기억이지만
차츰 눈을 떠서
명절 때의

농악과 무당의
푸닥거리를 자주 본 것이
눈에 선하다.


이런 음악들이 귀에 익어갈

무렵 입학한 학교로부터

가락이 아주 다른 동요와
애국가를 배웠다.

앵무새처럼 합창
하며 따라 부르는 노래가
서투르리라고는 조금도
걱정하지 않았는데,
어느 음악시간에 따로
지적을 받아 교단에
올라 선 내 노래
[방울새야 방울새야
쪼로록 고 방울 어디서
낳니...]하고 부른

독창은 내 귀에도 아주

낯선 넋두리거나 신어

미가 주절거리는 주문을
따라 하고 있는 것이었다.

백치와 천재는
마찬가지 아니냐?

긴 줄의 양끝 맞
닿게 구부리면 서로 이웃이

되지 않으냐? 혹시 내가

노래에 서툰 것이 비로 이

신어미를 둔 탓이나 아닐

지 모른다.

제 신어미를 무당이라고

멸시하며 마다할 뿐
아니라 아주 잊어 버린 아이에게 노래하는 즐거움 대신에
혼자 재잘거리는 소질을
벌로 주신 것이리라.
지금도 곧 잘 흥얼거
리는 시조 같은

국악을 처음부터
배웠더라면 소리라도 한
자락 뽐낼 수 있을 줄
모른다.

부뚜막의 소금도
넣어야 짜다는
것처럼 가까운

지식을 대하면 내

생각은 온통 꼬리를

무는 물음 속으로 깊이

빠져 드는 나쁜
버릇이 있다.
 댓글
로그인 후 작성 가능합니다.
목록